Osteopati, insan bedenini birbirinden bağımsız parçaların toplamı olarak değil, mekanik, nörolojik ve psikolojik yönleriyle kusursuz işleyen bir bütün olarak kabul eden kanıta dayalı bir manuel tıp disiplinidir. Bu tedavi felsefesine göre, vücuttaki herhangi bir eklemde, kasta veya iç organda meydana gelen bir disfonksiyon, fasyal ağlar ve sinir yolları aracılığıyla tüm sistemi etkileme potansiyeline sahiptir. Uzman bir osteopat, derinlemesine anatomi, fizyoloji ve biyomekanik bilgisiyle ellerini adeta bir teşhis aracı gibi kullanır. Bedenin doğal ritmini, dokulardaki ısı değişimlerini, sıvı akışkanlığını ve doku gerginliklerini hassasiyetle dinleyerek, hastalığın değil, hastalık tablosunu yaratan asıl kök nedenin izini sürer. Tedavi sürecinde amaç dışarıdan bedene sentetik bir şey eklemek değil, bedenin doğal işleyişini bozan mekanik engelleri tamamen ortadan kaldırmaktır.

Osteopatik yaklaşım temel olarak üç ana daldan oluşur: Parietal (kas-iskelet sistemi), visseral (iç organlar) ve kraniosakral (kafatası ve kuyruk sokumu) osteopati. Bu üç sistemin birbiriyle sürekli ve dinamik bir iletişim halinde olduğu gerçeği üzerine inşa edilen tedavilerde, yalnızca omurga veya eklemler değil, iç organların zarları ve kafatası kemiklerinin mikro hareketleri de detaylıca değerlendirilir. Örneğin, geçmeyen bir omuz ağrısının altındaki gerçek neden karaciğer fasyasındaki bir gerginlik olabilir; veya kronik bel ağrılarınız, bağırsaklarınızdaki bir dolaşım probleminden kaynaklanabilir. Uygulanan nazik ve spesifik manuel teknikler sayesinde fasyal yapılar serbestleştirilir, kan dolaşımı engellerden kurtulur, lenfatik drenaj desteklenir ve otonom sinir sistemi dengelenir. Böylece beden, sahip olduğu muazzam onarım kapasitesini devreye sokarak hücresel düzeyde kalıcı bir iyileşme sürecini başlatır.