Vertigo, basit bir sersemlik hissinden farklı olarak, kişinin hareket etmediği halde çevresindeyken döner gibi hissettiği, bulantı, kusma, terleme ve denge kaybıyla karakterize edilen karmaşık bir klinik tablodur. Denge sistemimiz; iç kulaktaki labirent organı, gözler ve kas-iskelet sistemimizden (özellikle üst boyun omurlarından) gelen bilgilerin beyin tarafından koordine edilmesiyle çalışır. Bu sistemlerin herhangi birinde meydana gelen aksaklık, beyne çelişkili sinyaller gitmesine yol açar ve şiddetli baş dönmesi atakları başlar. En sık görülen türü olan Pozisyonel Vertigo (BPPV), iç kulaktaki kristallerin yerinden oynamasıyla ortaya çıkarken; servikojenik vertigo ise boyun omurlarındaki dizilim bozuklukları, kas spazmları ve fasyal gerginlikler nedeniyle gelişir.

Vertigonun nedenleri oldukça geniş bir spektruma sahiptir. İç kulak enfeksiyonları (labirentit), Ménière hastalığı, migren atakları ve damarsal problemler bilinen etkenler arasındadır; ancak günümüz insanında hareketsiz yaşam, uzun süre bilgisayar başında kalma ve boyun fıtıkları nedeniyle servikal kaynaklı vertigo vakaları çığır açıcı bir artış göstermektedir. Üst boyun omurlarındaki (atlas ve axis) milimetrik kaymalar, beyine giden kan akışını (vertebral arterleri) mekanik olarak sıkıştırarak denge merkezinin oksijensiz kalmasına ve aniden tetiklenen şiddetli baş dönmelerine yol açar. Kliniğimizde vertigoyu sadece kulak kristallerinden ibaret görmüyor; omurganın tüm biyomekaniğini, sinir sistemini ve kafatası kemiklerinin ritmini detaylıca analiz ederek sorunun asıl kaynağına odaklanıyoruz.