İşitme kaybı, ses dalgalarının dış kulaktan beyindeki işitme merkezine kadar olan iletim yolculuğunda meydana gelen herhangi bir hasar veya tıkanıklık sonucu ortaya çıkan karmaşık bir sağlık sorunudur. İletim tipi, sensörinöral veya mikst (karma) tip olmak üzere farklı türleri bulunan bu rahatsızlık; genetik faktörler, yaşlanma süreci, yüksek sese maruz kalma veya geçirilen enfeksiyonlar gibi bilinen nedenlerle ortaya çıkabilir. Ancak modern tıp ve bütüncül yaklaşımlar göstermektedir ki; boyun omurlarındaki (özellikle üst servikal bölgedeki) dizilim bozuklukları, omuz ve boyun çevresindeki fasyal gerginlikler ile çene eklemi (TMJ) disfonksiyonları da işitme sinirleri üzerinde mekanik bir baskı yaratarak veya iç kulağın kanlanmasını bozarak işitme kayıplarına doğrudan zemin hazırlayabilmektedir.

Belirtiler genellikle kalabalık ortamlarda konuşmaları ayırt edememe, televizyonun sesini sürekli açma ihtiyacı, kulakta dolgunluk hissi ve bunlara eşlik eden kulak çınlaması (tinnitus) veya baş dönmesi (vertigo) şeklinde kendini gösterir. İşitme kaybı yaşayan bireyler zamanla iletişim kurmakta zorlandıkları için sosyal izolasyon, depresyon ve kronik stres gibi psikolojik sorunlarla da baş başa kalırlar. Bizler, işitme kaybını yalnızca kulağın içindeki izole bir sorun olarak değil, tüm bedenin biyomekanik ve nörolojik ağının bir parçası olarak değerlendiriyoruz. Vücudun ağırlık merkezindeki kaymalar, otonom sinir sistemindeki düzensizlikler ve kraniyal (kafatası) kemiklerindeki mikro hareket kısıtlılıkları giderilmeden tam anlamıyla hücresel düzeyde bir rahatlama sağlamak mümkün değildir.